Welkom op paradisemovement.org
Paradisemovement Nieuws
op reis
Beste bezoeker van mijn site,
graag wil ik u meedelen dat ik van 8 augustus tot en met 22 augustus buiten internet bereik ben wegens het bezoeken van onze natuurparken.
Tot het volgende nieuws, Adriaan.
graag wil ik u meedelen dat ik van 8 augustus tot en met 22 augustus buiten internet bereik ben wegens het bezoeken van onze natuurparken.
Tot het volgende nieuws, Adriaan.
Geplaatst op 07 augustus 2009 door Adriaan
Vals licht
Ik ben in het stadje Victoria Falls in Zimbabwe.
Het is een ontmoetingsplaats voor wereldreizigers die het hier stoer de VicFalls noemen. De Victoria watervallen behoren dan ook tot een van de belangrijke jachttrofeeën waarvan een volwaardig wereldreiziger later trots een foto aan het thuisfront behoort te tonen. De voorgaande dagen heb ik zowel de Zimbabwaanse als de Zambiaanse zijde van dit waterspektakel, dit natuurwonder bezocht. Ik volgde de kronkelingen van de goed begaanbare paden die voerden langs de grille rotspartijen en leidden naar de hoeken met adembenemende uitzichten, waar de fotoindustrie goede zaken doet.
Het deed me deugd te constateren dat men zo zorgvuldig met dit natuurspektakel omspringt, ook al ligt de oorzaak hiervan in het economische belang.
Maar het toerisme heeft hier veel betere tijden gekend. Het is oorlog en dat schrikt toeristen af. Maar de toerist merkt er niets van en ze blijven welkom.
President Moekabe eist de enorme oppervlakten aan land terug, die de blanken zich hebben toegeëigend. Ik kan hem geen ongelijk geven, alhoewel hij het land niet terug geeft aan de arme boeren, maar hoofdzakelijk aan de oorlogsveteranen als beloning voor de strijd tegen de blanke overheersing.
s´Avonds sprak ik op het terras van een hotel met de bedrijfsleider die een fervent voorstander is van het beleid van Moekabe en politiek actief voor die partij.
Mijn prachtige zwarte gezelschapsdame, die liefdevol mijn hand vasthield, stelde hem gerust en toen hij begreep dat ik, ondanks mijn ( roodverbrande ) witte huidskleur, toch achter het zwarte standpunt sta, nam hij me in vertrouwen.
Hij vertelde over de acties die ze van plan waren om de blanken te verdrijven. Het klonk allemaal heel redelijk en het bleek dat ze echt niet van plan waren alle blanken te verjagen, laat staan te vermoorden, integendeel. De bereidheid is aanwezig om met de blanken vreedzaam samen te werken. Nee, de agressie was gericht op de grootgrondbezitters die veel te veel land in hun bezit hadden en de zwarten met weinig respect als een soort slaven voor zich lieten werken.
Het bleek dat ze edel genoeg waren om de blanke grootgrondbezitters ruim van te voren te waarschuwen met het vriendelijke verzoek om te vertrekken.
Als ze dan nog halsstarrig bleven zitten, ja, dan voelden ze zich gedwongen om hen met geweld te verdrijven, maar dat had zeker niet de voorkeur.
Tijdens het gesprek kwamen een paar blanken binnen schommelen.
Zonder uitzondering allemaal veel te dikke heren, met zware hangbuiken en onderkinnen. Die noemen we de "witte olifanten", verklaarde de manager en keek mij daarbij onderzoekend aan of ik me door zijn gewaagde opmerking niet beledigd voelde. Ik schoot echter in de lach door deze komische en toepasselijke benaming. Als beloning voor mijn adhesiebetuiging kreeg ik een biertje aangeboden.
In een vreemde taal spreken, in dit geval Engels, is vermoeiend.
Mijn vriendin keek mij begrijpend aan en we maakten beleefd een einde aan het gesprek.
We kwamen terug op de soort camping waar we logeerden.
Vanwege de al jaren durende oorlog was het terrein verwaarloosd.
Wij logeerden in een van de verfloze huisjes, maar ongezellig was het er niet.
Er was ondanks alles toch elektrisch maar het water functioneerde niet, alleen in de openbare douche en toiletruimten. Dus nam ik daar een warme douche, om de vermoeidheid van me af te spoelen.
Er brandde daar een zeer felle lamp. Sfeerverlichting kennen ze niet.
Er is óf geen licht, óf heel fel licht.
Honderden nachtvlinders en kevers draaiden zich dol rond deze felle lamp en vielen versuft op de gladde tegelvloer. Enkelen spoelden met het badwater mee door de afvoerpijp. Ik hoopte maar dat die goed terecht zouden komen.
Een dolgedraaide dikke nachtvlinder werd uit de lucht gegrepen door een vette grasgroene bidsprinkaan, die zich strategisch had opgesteld naast de lamp. Monsters zijn dat met die enge bolle starende ogen en wrede gekartelde trefzekere grijparmen. Stel je voor dat de insecten eens de macht over deze wereld overnemen en dat ze uitgroeien zo groot als bijvoorbeeld een olifant!!
De enge grijparmen hielden zijn slachtoffer in een ijzeren greep en zonder bedenking of aarzeling begon het monster meteen aan het achterlijf te vreten van de hevig fladderende vlinder. Ik zag zijn kaken heen en weer schuiven en het achterlijf van de spartelende vlinder kleiner worden. Hoe wreed is de natuur. Ik was kwaad op het groene monster en wilde het met de handdoek doodslaan, maar dat zou de vlinder niet meer helpen, bovendien vond ik dat ik daar het recht niet toe had.
Over dit onrecht nadenkend keerde ik terug naar het gezellige huisje, met een zalige vriendin. Zwarte en blanke armen strekten zich gretig naar elkaar uit. Derde wereld sex is van eerste wereld klasse!
Ik had al een paar uur geslapen tot de aandrang tot plassen me wakker riep. Ik begaf me in de richting van de toiletruimte, waar de felle lamp zich in het stikkedonker medogenloos door de duisternis boorde. Ik zag de wolk insecten van verre al rond de lamp cirkelen. Ik betrad de doucheruimte en schrok van het slachtveld wat ik daar aantrof. De vloer lag bezaaid met spartelende kevers die op de rug waren gevallen, versufte nachtvlinders en andere insecten van groot tot klein.
Daartussen zaten nog een paar zeer vette padden. Ze maakten een klein sprongetje in de richting van een insect. Starend fixeerden ze zich een tijdje op hun slachtofferr alsof ze dachten, zal ik het nu wel of niet doen.
Tot een kleffe roze tong uit de brede bek schoot en in een fractie van een seconde was de prooi als sneeuw voor de zon verdwenen.
De monsters van padden leken onverzadigbaar, want na zo´n hap richtten ze zich alweer op het volgende slachtoffer. De volle buiken zwollen bij iedere hap nog verder op. Daartussendoor renden vette kakkerlakken over het slachtveld. Je kon ze met hun kaken de vleugels van de met de dood worstelende kevers horen kraken. Zelfs hun eigen soortgenoten aten ze op. Een kakkerlak was zo geconsentreerd bezig een soortgenoot op te peuzelen, dat hij/zij niet bemerkte dat een vette pad zich in zijn/haar richting had gemanouvreerd. Het breedbek monster zat even stil en leek zijn slachtoffer te hypnotiseren. Terwijl het lijf onbeweeglijk op de vier springpoten blijft staan, schoot de plakkerige tong naar buiten die zich om de prooi krulde. In een beweging en in minder dan een seconde verdwenen twee kakkerlakken tegelijk van de aardbodem.
Terwijl ik probeerde in de pot te plassen keek ik toe naar het slachtveld wat zich aan mijn voeten afspeelde. Het meest talrijk waren de mieren die de verblinde nachtelijke verkeersslachtoffers weg sleepten van het slachtveld naar ergens buiten, waarschijnlijk hun nest.
Meerdere bidsprinkanen waren naast de lamp neergestreken en peuzelden zonder mededogen hun kreperende prooien op.
De vloer lag bezaaid met de resten van de vleugels en poten van de geconsumeerde insecten.
Ik kon het licht niet uitdraaien om aan deze ongelijke strijd een einde te maken, want dat werd ergens centraal geregeld.
Onder de indruk van zoveel bruutheid keerde ik terug naar mijn veilige bed.
Een nachtmerrie van een wereld waarin amfibiën, reptielen en insecten zo groot als dinosauriërs de macht hebben over de mensheid zou een logisch gevolg zijn, maar bleef mij gelukkig bespaard.
De volgende ochtend betrad ik wederom de doucheruimte. De schoonmaakster was me voor geweest en had alles al schoongeboend. Geen spoor van de nachtelijke veldslag was nog waar te nemen. De witte vloertegels blonken rein in de ochtend zon. De felle lamp brandde nog steeds maar zijn kracht van de nacht ging nu verloren tegen zijn machtige broer, de zon.
Ik nam een douche om het nachtzweet van me af te spoelen.
In een gat van de muur, waardoor het afvalwater verdween, keken een paar bolle ogen mij starend aan. Het waren de ogen van de padden, die zich daar dus schuil hielden gedurende de dag in afwachting van de volgende veldslag.
Een keurig geklede Engelse dame op hoge hakken betrad de wasgelegenheid. ‘Goodmorning!’ zei ze, en maakte aanstalten om goedgemutst een douche te nemen. Ik zei maar niets van de padden, waarschijnlijk was ze gillend weggerend
Een vreemd verschijnsel eigenlijk dat insecten hun eigen dood tegemoed vliegen in dat felle licht. Ze worden er onmiskenbaar toe aangetrokken en lijken er iets goeds van te verwachten, op iets te hopen. Maar het is bedrog, het is vals licht, dat leid tot een fatale afloop.
Hoedt u voor vals licht!! Er zijn veel lampen die u aantrekkelijk toeschijnen waartegen u te pletter kunt vliegen!
Zimbabwe, Victoria Falls, 22 december 2000.
Het is nu 7 juni 2009 en dus alweer 9 jaar later dat ik het verhaal Vals licht schreef. Dat valse licht blijft me achtervolgen, getuige het navolgende verhaal.
Voor de Paradisemovement bezit ik nu een huis aan een nog relatief natuurlijk strand. In de nacht WAS! het donker en kon je genieten van de sterrenhemel en de dansende lichtjes van vissersbootjes in de verte.
Tot de "vooruitgang?" vorig jaar zomer ruw de rust van de donkere nachten verstoorde.
Waarschijnlijk haden de eigenaars van de horecagelegenheden succesvol gelobbied bij de gemeente want tot mijn grote ergenis plaatste men drie grote lichtmasten zoals die gebruikt worden in voetbal stadions.
Gevolg de hele nacht knetterfelle lichten die het gehele strand verlichten,
en een lichtgordijn vormt tussen het strand en het vergezicht.
Oh wat waren ZE blij.
Ik natuurlijk weer niet. Wil ik nou altijd anders denken en tegendraads zijn als een doel op zich??
In ieder geval heeft dit strand gelegen in een kleine baai zijn romantiek verloren. Je kunt niet ontsnappen aan het licht.
Gelukkig is het huis van ons het allerlaatste huis van het strand en nog steeds gelegen in een donkere hoek.
Maar als natuurwaarnemer erger ik me rot aan de duizenden insecten die op het felle licht afkomen en net zo lang rondjes draaien tot ze er bewusteloos bij neer vallen. Ze overleven dit niet.
Die insecten komen uit het achterliggende bossen van de Mata Atlântica een "beschermd?" natuurgebied. Maar welke bioloog denkt er nu aan het leven van insecten! Insecten?, wij beschermen vogels en dieren, maar insecten?
Prachtige buldozers van neushoornkevers en nachtvlinders heb ik trachten te redden door ze naar het donker te brengen. Maar als ze uit de versuffing komen, vliegen ze weer lustig hun dood tegemoet.
Er zit altijd een uil op een strandpaaltje. Af en toe vliegt die gulzig door de zwerm insecten en plukt er de dikste uit, om daarna op het paaltje terug te keren.
Inderdaad is de een zijn dood de ander zijn brood!
EEN GEDICHT:
EEN AARDS PARADIJS IS……………..
Een aardsparadijs is schoon water, met veel vis….
Een aardsparadijs vindt nu plaats en niet later, het is dat wat is….
In een aards paradijs worden mensen ouder, maar gaan wel dood…..
In een aards paradijs is geen fraude en liggen geen mensen in de goot…
Een aards paradijs is verse groente en veel fruit….
In een aardsparadijs hanteert men geen gifspuit….
In een aardsparadijs laten we alles leven, als dat maar enigszins kan…
In een aardsparadijs is welzijn het streven voor plant, dier, vrouw en man….
In een aards paradijs is plaats voor vliegtuigen, auto´s en elektronica…
Maar een aardsparadijs kent geen supermacht zoals Amerika…..
In een aardsparadijs geldt de economie van de natuur,
daar geldt geen geldprijs, niets is er duur
Het is een ontmoetingsplaats voor wereldreizigers die het hier stoer de VicFalls noemen. De Victoria watervallen behoren dan ook tot een van de belangrijke jachttrofeeën waarvan een volwaardig wereldreiziger later trots een foto aan het thuisfront behoort te tonen. De voorgaande dagen heb ik zowel de Zimbabwaanse als de Zambiaanse zijde van dit waterspektakel, dit natuurwonder bezocht. Ik volgde de kronkelingen van de goed begaanbare paden die voerden langs de grille rotspartijen en leidden naar de hoeken met adembenemende uitzichten, waar de fotoindustrie goede zaken doet.
Het deed me deugd te constateren dat men zo zorgvuldig met dit natuurspektakel omspringt, ook al ligt de oorzaak hiervan in het economische belang.
Maar het toerisme heeft hier veel betere tijden gekend. Het is oorlog en dat schrikt toeristen af. Maar de toerist merkt er niets van en ze blijven welkom.
President Moekabe eist de enorme oppervlakten aan land terug, die de blanken zich hebben toegeëigend. Ik kan hem geen ongelijk geven, alhoewel hij het land niet terug geeft aan de arme boeren, maar hoofdzakelijk aan de oorlogsveteranen als beloning voor de strijd tegen de blanke overheersing.
s´Avonds sprak ik op het terras van een hotel met de bedrijfsleider die een fervent voorstander is van het beleid van Moekabe en politiek actief voor die partij.
Mijn prachtige zwarte gezelschapsdame, die liefdevol mijn hand vasthield, stelde hem gerust en toen hij begreep dat ik, ondanks mijn ( roodverbrande ) witte huidskleur, toch achter het zwarte standpunt sta, nam hij me in vertrouwen.
Hij vertelde over de acties die ze van plan waren om de blanken te verdrijven. Het klonk allemaal heel redelijk en het bleek dat ze echt niet van plan waren alle blanken te verjagen, laat staan te vermoorden, integendeel. De bereidheid is aanwezig om met de blanken vreedzaam samen te werken. Nee, de agressie was gericht op de grootgrondbezitters die veel te veel land in hun bezit hadden en de zwarten met weinig respect als een soort slaven voor zich lieten werken.
Het bleek dat ze edel genoeg waren om de blanke grootgrondbezitters ruim van te voren te waarschuwen met het vriendelijke verzoek om te vertrekken.
Als ze dan nog halsstarrig bleven zitten, ja, dan voelden ze zich gedwongen om hen met geweld te verdrijven, maar dat had zeker niet de voorkeur.
Tijdens het gesprek kwamen een paar blanken binnen schommelen.
Zonder uitzondering allemaal veel te dikke heren, met zware hangbuiken en onderkinnen. Die noemen we de "witte olifanten", verklaarde de manager en keek mij daarbij onderzoekend aan of ik me door zijn gewaagde opmerking niet beledigd voelde. Ik schoot echter in de lach door deze komische en toepasselijke benaming. Als beloning voor mijn adhesiebetuiging kreeg ik een biertje aangeboden.
In een vreemde taal spreken, in dit geval Engels, is vermoeiend.
Mijn vriendin keek mij begrijpend aan en we maakten beleefd een einde aan het gesprek.
We kwamen terug op de soort camping waar we logeerden.
Vanwege de al jaren durende oorlog was het terrein verwaarloosd.
Wij logeerden in een van de verfloze huisjes, maar ongezellig was het er niet.
Er was ondanks alles toch elektrisch maar het water functioneerde niet, alleen in de openbare douche en toiletruimten. Dus nam ik daar een warme douche, om de vermoeidheid van me af te spoelen.
Er brandde daar een zeer felle lamp. Sfeerverlichting kennen ze niet.
Er is óf geen licht, óf heel fel licht.
Honderden nachtvlinders en kevers draaiden zich dol rond deze felle lamp en vielen versuft op de gladde tegelvloer. Enkelen spoelden met het badwater mee door de afvoerpijp. Ik hoopte maar dat die goed terecht zouden komen.
Een dolgedraaide dikke nachtvlinder werd uit de lucht gegrepen door een vette grasgroene bidsprinkaan, die zich strategisch had opgesteld naast de lamp. Monsters zijn dat met die enge bolle starende ogen en wrede gekartelde trefzekere grijparmen. Stel je voor dat de insecten eens de macht over deze wereld overnemen en dat ze uitgroeien zo groot als bijvoorbeeld een olifant!!
De enge grijparmen hielden zijn slachtoffer in een ijzeren greep en zonder bedenking of aarzeling begon het monster meteen aan het achterlijf te vreten van de hevig fladderende vlinder. Ik zag zijn kaken heen en weer schuiven en het achterlijf van de spartelende vlinder kleiner worden. Hoe wreed is de natuur. Ik was kwaad op het groene monster en wilde het met de handdoek doodslaan, maar dat zou de vlinder niet meer helpen, bovendien vond ik dat ik daar het recht niet toe had.
Over dit onrecht nadenkend keerde ik terug naar het gezellige huisje, met een zalige vriendin. Zwarte en blanke armen strekten zich gretig naar elkaar uit. Derde wereld sex is van eerste wereld klasse!
Ik had al een paar uur geslapen tot de aandrang tot plassen me wakker riep. Ik begaf me in de richting van de toiletruimte, waar de felle lamp zich in het stikkedonker medogenloos door de duisternis boorde. Ik zag de wolk insecten van verre al rond de lamp cirkelen. Ik betrad de doucheruimte en schrok van het slachtveld wat ik daar aantrof. De vloer lag bezaaid met spartelende kevers die op de rug waren gevallen, versufte nachtvlinders en andere insecten van groot tot klein.
Daartussen zaten nog een paar zeer vette padden. Ze maakten een klein sprongetje in de richting van een insect. Starend fixeerden ze zich een tijdje op hun slachtofferr alsof ze dachten, zal ik het nu wel of niet doen.
Tot een kleffe roze tong uit de brede bek schoot en in een fractie van een seconde was de prooi als sneeuw voor de zon verdwenen.
De monsters van padden leken onverzadigbaar, want na zo´n hap richtten ze zich alweer op het volgende slachtoffer. De volle buiken zwollen bij iedere hap nog verder op. Daartussendoor renden vette kakkerlakken over het slachtveld. Je kon ze met hun kaken de vleugels van de met de dood worstelende kevers horen kraken. Zelfs hun eigen soortgenoten aten ze op. Een kakkerlak was zo geconsentreerd bezig een soortgenoot op te peuzelen, dat hij/zij niet bemerkte dat een vette pad zich in zijn/haar richting had gemanouvreerd. Het breedbek monster zat even stil en leek zijn slachtoffer te hypnotiseren. Terwijl het lijf onbeweeglijk op de vier springpoten blijft staan, schoot de plakkerige tong naar buiten die zich om de prooi krulde. In een beweging en in minder dan een seconde verdwenen twee kakkerlakken tegelijk van de aardbodem.
Terwijl ik probeerde in de pot te plassen keek ik toe naar het slachtveld wat zich aan mijn voeten afspeelde. Het meest talrijk waren de mieren die de verblinde nachtelijke verkeersslachtoffers weg sleepten van het slachtveld naar ergens buiten, waarschijnlijk hun nest.
Meerdere bidsprinkanen waren naast de lamp neergestreken en peuzelden zonder mededogen hun kreperende prooien op.
De vloer lag bezaaid met de resten van de vleugels en poten van de geconsumeerde insecten.
Ik kon het licht niet uitdraaien om aan deze ongelijke strijd een einde te maken, want dat werd ergens centraal geregeld.
Onder de indruk van zoveel bruutheid keerde ik terug naar mijn veilige bed.
Een nachtmerrie van een wereld waarin amfibiën, reptielen en insecten zo groot als dinosauriërs de macht hebben over de mensheid zou een logisch gevolg zijn, maar bleef mij gelukkig bespaard.
De volgende ochtend betrad ik wederom de doucheruimte. De schoonmaakster was me voor geweest en had alles al schoongeboend. Geen spoor van de nachtelijke veldslag was nog waar te nemen. De witte vloertegels blonken rein in de ochtend zon. De felle lamp brandde nog steeds maar zijn kracht van de nacht ging nu verloren tegen zijn machtige broer, de zon.
Ik nam een douche om het nachtzweet van me af te spoelen.
In een gat van de muur, waardoor het afvalwater verdween, keken een paar bolle ogen mij starend aan. Het waren de ogen van de padden, die zich daar dus schuil hielden gedurende de dag in afwachting van de volgende veldslag.
Een keurig geklede Engelse dame op hoge hakken betrad de wasgelegenheid. ‘Goodmorning!’ zei ze, en maakte aanstalten om goedgemutst een douche te nemen. Ik zei maar niets van de padden, waarschijnlijk was ze gillend weggerend
Een vreemd verschijnsel eigenlijk dat insecten hun eigen dood tegemoed vliegen in dat felle licht. Ze worden er onmiskenbaar toe aangetrokken en lijken er iets goeds van te verwachten, op iets te hopen. Maar het is bedrog, het is vals licht, dat leid tot een fatale afloop.
Hoedt u voor vals licht!! Er zijn veel lampen die u aantrekkelijk toeschijnen waartegen u te pletter kunt vliegen!
Zimbabwe, Victoria Falls, 22 december 2000.
Het is nu 7 juni 2009 en dus alweer 9 jaar later dat ik het verhaal Vals licht schreef. Dat valse licht blijft me achtervolgen, getuige het navolgende verhaal.
Voor de Paradisemovement bezit ik nu een huis aan een nog relatief natuurlijk strand. In de nacht WAS! het donker en kon je genieten van de sterrenhemel en de dansende lichtjes van vissersbootjes in de verte.
Tot de "vooruitgang?" vorig jaar zomer ruw de rust van de donkere nachten verstoorde.
Waarschijnlijk haden de eigenaars van de horecagelegenheden succesvol gelobbied bij de gemeente want tot mijn grote ergenis plaatste men drie grote lichtmasten zoals die gebruikt worden in voetbal stadions.
Gevolg de hele nacht knetterfelle lichten die het gehele strand verlichten,
en een lichtgordijn vormt tussen het strand en het vergezicht.
Oh wat waren ZE blij.
Ik natuurlijk weer niet. Wil ik nou altijd anders denken en tegendraads zijn als een doel op zich??
In ieder geval heeft dit strand gelegen in een kleine baai zijn romantiek verloren. Je kunt niet ontsnappen aan het licht.
Gelukkig is het huis van ons het allerlaatste huis van het strand en nog steeds gelegen in een donkere hoek.
Maar als natuurwaarnemer erger ik me rot aan de duizenden insecten die op het felle licht afkomen en net zo lang rondjes draaien tot ze er bewusteloos bij neer vallen. Ze overleven dit niet.
Die insecten komen uit het achterliggende bossen van de Mata Atlântica een "beschermd?" natuurgebied. Maar welke bioloog denkt er nu aan het leven van insecten! Insecten?, wij beschermen vogels en dieren, maar insecten?
Prachtige buldozers van neushoornkevers en nachtvlinders heb ik trachten te redden door ze naar het donker te brengen. Maar als ze uit de versuffing komen, vliegen ze weer lustig hun dood tegemoet.
Er zit altijd een uil op een strandpaaltje. Af en toe vliegt die gulzig door de zwerm insecten en plukt er de dikste uit, om daarna op het paaltje terug te keren.
Inderdaad is de een zijn dood de ander zijn brood!
EEN GEDICHT:
EEN AARDS PARADIJS IS……………..
Een aardsparadijs is schoon water, met veel vis….
Een aardsparadijs vindt nu plaats en niet later, het is dat wat is….
In een aards paradijs worden mensen ouder, maar gaan wel dood…..
In een aards paradijs is geen fraude en liggen geen mensen in de goot…
Een aards paradijs is verse groente en veel fruit….
In een aardsparadijs hanteert men geen gifspuit….
In een aardsparadijs laten we alles leven, als dat maar enigszins kan…
In een aardsparadijs is welzijn het streven voor plant, dier, vrouw en man….
In een aards paradijs is plaats voor vliegtuigen, auto´s en elektronica…
Maar een aardsparadijs kent geen supermacht zoals Amerika…..
In een aardsparadijs geldt de economie van de natuur,
daar geldt geen geldprijs, niets is er duur
Geplaatst op 07 juni 2009 door Adriaan
Het paradijs in Brazilië
Verantwoorderlijk voor de teksten, tevens copyright: Adriaan Schalken. U heeft toestemming nodig om teksten over te nemen.
Layout-opmaak isis-veganisme.nl | All Rights Reserved